تقدیم به ساحت مقدس حضرت ابوالفضل (ع)

آری   خدا   دست    تو    را    این    بار   بوسیده             روضه     ز   دستان    شما     انگار   جوشیده

 

از   قبل   تر   گویم   از   آن   وقتی   که   این  آقا              همچون    برادر    جام     تلخ     صبر   نوشیده

 

وقتی   که   با   مولای   خود   در   شهر   پیغمبر             یک   گل    به   همراه   هزاران   خار    را  دیده

 

اما   برای   چون   حسینش    صبر   جایز  نیست            عباس    پایش    را   به   فرق   کعبه  کوبیده*

 

یک    بیت    بعد   کعبه    او    در     کربلا    باشد            آنجا   که   روی   ماه   را  با    اشک    پوشیده 

 

تا     خالق      مهتاب      بر    این      آب    تابیده             آب    از  سر   شوقش  به  سوی  ماه   روییده  

 

هر کس  علی  را  دشمن ست ،  عباس  را  میزد            با  تیر   و  شمشیر  و  عصاهایی  که   پوسیده

 

از مشک او اشک و زچشمش خون فرو می ریخت            چون   روضه اش   با    مادر    سادات  جوشیده

 

پهلو   چو   مادر ، چشم   مادر،   فرق   حیدر  وار             سر  تا  به  پایش  را  علی  چون  یاس  بوییده

 

زهرا     به     استقبال   عباس    آمد    و    دیدش            می خواست برخیزد   ولی  بال  و  پرش  چیده 

 

بعد    از   قیام  حتما  به  سجده   بایدش   میرفت              با   اقتدا    بر   مادرش،    بر   خاک    غلطیده

 

دیگر   برای  سمت  خیمه    رفتنش    دیر    است            هر   چند   او   نذر   حسینش   خوب   گردیده

 

بعد   از  سه   روز   هنگام   دفنت   حضرت   ارباب             آری   خدا   دست   تو   را   این   بار   بوسیده

*اشاره به خطبه روز عرفه ی اقا اباالفضل ع بر فراز کعبه                

 

شعر از کربلایی محسن فریدونی

/ 0 نظر / 10 بازدید